floratus

floratus -a, -um verziert, ausgeziert — embellished, decorated 1 durch rhythmisch freie Gestaltung der Organum-Stimme über einem ausgehaltenen Tenorton — by means of a rhythmically free formation of the vox organalis above a sustained tenor note [s.XIII] LmLAnon. Couss. IV p. 87, 11: Item duo puncta in eodem sono, sive fuerint in concordantia sive non, pro longa florata ponuntur (cf. LmL col. 95, 7). LmLAnon. Couss. IV p. 88, 6: Item quaedam est duplex longa florata. Et illa ponitur in principio in nomine sanctissimi alpha et dicitur principium ante principium; et semper erit concordans. Item sunt quidam ponentes duo vel tria loco unius; sed prima potest esse concordans vel[] discordans, et semper incipit ante tenorem breviter, et tenor incipit cum secundo, si fuerit concordans vel cum tertio. Et ille tertius punctus habet elongationem, ut praediximus, florificandam. 2 durch Tonrepetition — by means of repetition of a pitch [s.XIV] LmLQuat. princ. 3, 58: Si enim in una linea aut in uno spacio tres note vel quatuor aut sex aut plures invente fuerint, tantum erunt due note, de quibus prima erit longa quatuor temporum et florata, alia vero nota ex duobus temporibus fiet et dulciter in gutture dupplicata, ut hic: (sequitur exemplum). ibid.: Item si descensus fuerit per diapente et pausa sequatur, prima valebit quatuor tempora florata.