Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fiurên sw. v.
sw. v., mhd. viuren, nhd. feuern; mnd. vren. — Graff III, 677.
fiur-: 3. sg. -ęt Gl 2,314,26 (Rb); part. prs. gen. sg. f. -entûn Nb 22,15 [24,19]; acc. sg. m. -enten Nc 746,11/ 12 [84,7/8].
zu Feuer werden, aufflammen: a) glühen, vom Blitz: noh in nebrutet ter scuz tero fiurentun donerstralo . tiu hohiu turre diccho niderslat aut via ardentis fulminis . soliti ferire celsas turres Nb 22,15 [24,19]; b) Flammen, Feuer speien, vom Drachen: truog er (Saturn) an dero zeseuuun einen fiurenten dracchen . der daz iar bezeichenet pretendebat dextera . flammivomum quendam draconem Nc 746,11/12 [84,7/8]; c) übertr.: vor Leidenschaft entbrennen, innerlich erglühen: fiuręt [(ut) ipse quoque in aeternae vitae dilectione non torpeat, sed ad bonorum caelestium desideria] ignescat [Greg., Hom. I, 20 p. 1 523] Gl 2,314,26.