Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firmanunga st. f.
st. f., mhd. vermanunge, nhd. vermahnung; mnd. vormāninge, mnl. vermaninge; afries. formoninge, -maninge (vgl. Afries. Hwb. S. 164). — Graff II,771.
fer-manung-: acc. sg. -a Npgl 70,19; uer-: dat. sg. -o Thoma, Glossen S. 3,30. 9,2.
Geringschätzung, Ablehnung, Verachtung: ce uuidersihte ce uermanungo [dixitque Sarai ad Abram: Inique agis contra me: ego dedi ancillam meam in sinum tuum, quae videns quod conceperit,] despectui me habet [Gen. 16,5] Thoma, Glossen S. 3,30. ce hazze ce uermanungo [rursumque concepit (Lea) et peperit filium, et ait: Quoniam audivit me dominus haberi] contemptui [, dedit etiam istum (den Sohn) mihi, Gen. 29,33] 9,2. er uuolta dina obędientiam (gehorsami) . dina subiectionem (undertani) . du zuge aber fure contemptum (fermanunga) Npgl 70,19.