Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
firmanunga st. f.
fir- manunga st. f. , mhd. vermanunge, nhd. vermahnung ; mnd. vormāninge, mnl. vermaninge; afries. formoninge , -maninge ( vgl. Afries. Hwb. S. 164 ). — Graff II,771. fer-manung-: acc. sg. -a Npgl 70,19; uer-: dat. sg. -o Thoma, Glossen S. 3,30. 9,2. Geringschätzung, Ablehnung, Verachtung: ce uuidersihte ce uermanungo [ dixitque Sarai ad Abram: Inique agis contra me: ego dedi ancillam meam in sinum tuum, quae videns quod conceperit, ] despectui me habet [ Gen. 16,5 ] Thoma, Glossen S. 3,30. ce hazze ce uermanungo [ rursumque concepit ( Lea ) et peperit filium, et ait: Quoniam audivit me dominu…