Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
firleidôn sw. v.
sw. v., mhd. nhd. verleiden; mnd. vorleiden (vgl. Schiller-Lübben 5,391), mnl. verleden. — Graff II,176.
fir-leidot: part. prt. Gl 1,727,20; uer-: dass. Nb 27,20/21 [22,21/22] (-ô-).
jmdn. (verleumderisch) anklagen: firleidot [homo quidam erat dives, qui habebat villicum: et hic] diffamatus [est apud illum quasi dissipasset bona ipsius, Luc. 16,1] Gl 1,727,20. daz er uerleidot uuas poena praeiudicatae accusationis Nb 27,20/21 [22,21/22].