Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
firbringan an. v.
an. v., mhd. ver-, vürbringen, nhd. verbringen; mnd. vorbringen, mnl. verbringen. Zum Präfix vgl. Matzel § 59 u. DWb. xii, 1,51.
Nur in clm 22 201.
Praes.: fur-: 2. pl. -pringit Gl 1,786,7 (lat. conj.); 3. sg. -bringit 503,18 (lat. fut.).
Praet.: furbrahte: 3. sg. Gl 1,659,56.
(fort-, wegbringen >) vernichten: a) verzehren, verbrauchen: furbringit [ignis] devorabit [tabernacula eorum, qui munera libenter accipiunt, Job 15,34] Gl 1,503,18 (7 Hss. firprennit). furpringit [non accipitis, eo quod male petatis, ut in concupiscentiis vestris] insumatis [Jac. 4,3] 786,7 (6 Hss. durahst&); b) zerstören, zertrümmern: furbrahte [abscissus est lapis de monte ...; et percussit statuam in pedibus eius ferreis et fictilibus, et] comminuit [eos, Dan. 2,34] Gl 1,659,56 (4 Hss. firprah, 2 Hss. ziprastin).