Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
filuber(a)ht adj.
adj. — Graff III,209 s. v. berht.
filu-berhton: dat. pl. Gl L 248. — filo-berht: Grdf. Gl L 247; uilo-pehrtiu: nom. pl. n. (?) Gl 1,514,61 (M, clm 14 689, 11./12. Jh.); vilo-perithv: nom. sg. f. 2,416,10 (clm 14 395, 11. Jh.). 1) sehr hell, überaus glänzend, von Lichterscheinungen: uilopehrtiu prae fulgore [in conspectu eius nubes transierunt, grando et carbones ignis, Ps. 17,13] Gl 1,514,61 (wohl in Nachahmung eines fälschlich angenommenen Adj. mit dem Präf. prae-; 5 Hss. filulioht, 1 Hs. fora glanze). 2) glänzend in übertr. Sinn, ausgezeichnet, sehr gut: filoberht [hereditas mea] praeclara [est mihi, Ps. 15,6] Gl L 247. filuberhton [funes ceciderunt mihi in] praeclaris [ebda.] 248. 3) berühmt, erhaben: viloperithv diu din sturriu tua praecluens [potestas, Prud., H. p. cib. (IV)37] Gl 2,416,10.