Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
fikâri st. m.
st. m., mhd. vicâr, vicâri, nhd. vikar; vgl. mnd. vicâries (auch vicâri), mnl. vicarijs; aus lat. vicarius, mlat. vigarius entlehnt, vgl. Franz S. 20. — Graff III,441.
fic- (Rd), fig-ari (Jb): acc. sg. Gl 1,295,17.
Ersatz, Vertreter für etw.: uicarium figari quia similis in uice eius ponitur [zu: qui percusserit animal, reddet vicarium, id est, animam pro anima, Lev. 24,18].