Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
ferid st. n.
ferid st. n. , zur Bildung s. Kluge, Stammb. § 99 b, u. Wilm., Gr. 2, § 265, 1 a. — Graff III, 588. ferid: nom. sg. Gl 2,734,13. 4,18,4 ( Jc ). 152,6 ( Sal c ); dat. pl. - ] in 2,627,65 ( clm 18 059, 11. Jh., mit Rasur an -in, Steinm.; zu -in vgl. Schatz, Abair. Gr. § 97 d ). — verid: nom. sg. Gl 4,157,59 ( Sal c ); dat. sg. - ] e 1,808,43 ( M ); uerid: dass. - ] e 42 ( M, 4 Hss. ). ferit: nom. sg. Gl 2,26,18 ( Straßb. C. V. 6, 9. Jh., zu -t statt -d vgl. Schatz, Ahd. Gr. § 194 ). — verith: nom. sg. Gl 2,263,70 ( Sg 299, 9./10. Jh. ); uerith: dass. ebda. ( Schlettst., 12. Jh. ); -th statt -t s…