Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
feiz(i)t part.-adj.
feiz ( i ) t part.-adj. , mhd. veizet, veizt, nhd. feist; mnd. mnl. vet; ae. fætt. — Graff III, 738 f. feizzit: Grdf. Gl 1,16,10 ( Pa ). 219,22 ( K ). O FP 1,1,67; feizit: dass. Gl 1,16,10 ( Ra ). 219,22 ( Ra ). O V 1,1,67; dat. sg. m. - ] omo Gl 2,682,28 ( Schlettst., 12. Jh. ); comp. nom. pl. f. - ] ero 1,659,6 ( M ); veizit: Grdf. 308,58 ( M ); veizeder: nom. sg. m. 3,384,28 ( Jd ); ueizit: Grdf. 1,308,58 ( M ); nom. sg. m. - ] er 3,146,9 ( SH A, Trier 31, 13. Jh., Hs. uezi, die Korr. von jüngerer Hand, vgl. Anm. z. St. ); ueizeter: comp. nom. pl. f.? ( oder comp. Grdf.? ) 1,659,8 ( M, cl…