Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
fârunga adv.
fârunga adv. , vgl. Kluge, Stammb. § 159 c, u. Wilm., Gr. 2 2 § 457; ae. fǽringa, fǽrunga. — Graff III,578. far-unka: Gl 1,74,3 ( K ); -unga: 74,3 ( Pa ). 148,22 ( K, u-). plötzlich, unversehens, zufällig: farunga suimmanti ist subito nata est Gl 1,74,3 ( zur Verwechslung von nata est mit nare s. Kögel XI ). unforauuisinkun farinkun uarunga anaquim fortuitu subito casu ( Hs. caus ) eventu 148,22.