Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
far(a)h st. n.
far ( a ) h st. n. , mhd. varch, frühnhd. farch; ae. færh, fearh. — Graff III,681. farah: acc. sg. S 56,23. 27. 28. 30. 57,35 ( alle Lex Sal., 9. Jh. ); nom. pl. - ] ir Gl 3,17,13. 4,88,1 ( Sal. a 1 ); dat. pl. - ] um S 57,34 ( Lex Sal., 9. Jh.; z. Plur. ohne -ir- vgl. Franck, Afrk. Gr. § 132,2 ); farac: nom. sg. Gl 3,449,45 ( Vat. Reg. 1701, 11. Jh. ; z. Auslaut vgl. Braune, Ahd. Gr. 12 § 154 Anm. 4 ). — uarehc: nom. sg. Gl 3,77,31 ( SH A ). — farihir: nom. pl. Gl 3,442,19 ( 2 Hss. ). — ferihir: nom. pl. Gl 3,442,19 ( Sg 184, 11. Jh. ). farhir: nom pl. Gl 2,651,62. 3,10,35 ( C ); uarhir: dass…