Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
fabulatio f.
fabulatio (-cio), -onis f. 1 colloquium – Gespräch : a in univ.: Wolfhard. Waldb. 2,11 p. 240,13 dum domos proprias laeta altrinsecus -e fabulatione adire ... voluissent (sc. fures). b vaniloquium, fama – (eitles) Gerede, Geschwätz, Gerücht (fere usu plur.) : Beda hist. eccl. 4,23 p. 265,15 domunculae, quae ad orandum ... factae erant, nunc in comessationum, potationum, -um fabulationum ... sunt ... cubilia conversae. Elis. Schon. viar. 14 p. 111,10 dixi: ‘que sunt, per que excedunt virgines a se ipsis?’ qui (Dominus) ait: ‘hec sunt ociositas et -o’ fabulatio . Hildeg. Disib. 52 plurimae ... s…