Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
esillîn
mhd.) eselere:
‚Eseltreiber, asinarius‘. S. esil,
-ari. – esilikînAWB n. a-St., nur Gl. 3, 367, 55 esele-
kin (13. Jh., mfrk.? oder andd.?):
‚kleiner Esel,. Dimin.bildung auf -(i)kîn (vgl. Kluge,
asellus‘
Nom. Stammbildung3 § 62; Wilmanns, Dt. Gr.
II § 248; Krahe-Meid, Germ. Sprachwiss. III
§ 154). – esilinkilînAWB n. a-St., nur Gl. 1, 272, 43
(8./9. Jh.):
‚kleiner Esel, asellus‘. Dimin.bil-
dung auf -i(n)k(i)lîn (s. d. und vgl. Wilmanns,
S1157esilinkilîn – Espan 1158
Dt. Gr. II § 250). – esilin, esilinnainnaAWB f. jō-St., Gl.,
Tatian, Otfrid:
‚Eselin, asina‘(mhd. eselinne,
nhd. Eselin; mndd. mndl. eselinne). S. -in. –
esillîhAWB adj., nur Gl. 1, 818, 37–39; 2, 178, 33–35
(10.-11. Jh.):
‚zum Esel gehörig, asinarius‘
(mhd. esel[l]ich, frühnhd. eselich; mndd. ēselīk;
mndl. eselich). S. -lîh. – esillînAWB n. a-St., nur Gl.
3, 78, 32–34. 201, 16. 443, 29:
‚kleiner Esel, asel-(mhd. esellîn, nhd. Eselein). S. -lîn. – Ahd.
lus‘
Wb. III, 438 f.; Splett, Ahd. Wb. I, 191;
Schützeichel4 104; Starck-Wells 134. 805. 843.