Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
erarne swv.
erarne swv. daʒ wort muosten hie ze stete erarnen pf. Kuonr. 160,9. zerbrach ich ie dîn gebot, daʒ hân ich sêre erarnet En. 10106. daʒ ich in ( den brief ) sus erarnen sol! En. 10976. gotes zorn erarnen litan. 1208. Pass. 206,17. daʒ eʒ erarnen müese Kriemhilde man Nib. 807,3. süeʒe wîp, mit schaden erarnet wart dîn lîp W. Wh. 14,30. ir liget hie ungewarnet: daʒ ir noch hiute erarnet W. Wh. 334,22. kum ich ze wer, eʒ muoʒ sîn lîp erarnen, der mich mit strîte niht verbirt MS. 2,38. a. dur daʒ dich got sô tiure dâ mite erarnde MS. 2,233. b. er het eʒ sô tiure erarnet in dem fiure, daʒ er wære al…