Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
enëben adv. präpos. adv.
1. ime in neben Mos. 77, 27. och ligt in hie neben bî der vil küene kl. 778. dô er disem bilde quam enneben Pass. 279,83. der schœnen hûsvrowen neben wart er gesetzet Kolocz. 151. krist, vater, sun dem geiste eneben Frl. 242,17. nebent bî dem esel Bon. 52,21. enneben noch bei Suochenw. 24,135. — daʒ zart en neben (in eben dem augenblicke?) enzwei (so zu lesen) ir blickes wenken MS. 1,89. b.
2. präpos.
a. mit genit. dâ wære du ie neben mîn kl. 863. der erbeiʒte nider neben sîn (: schîn) Bit. 10420. und lât eine neben sîn Ls. 3,300. nebent sînes orses fluges troj. 12571.
b. mit dat. er was drî (a. drîer) ellen breit eneben sîner ahseln von einer schulter zur andern pf. K. 60,24. eneben ime vuorte Iw. 144. ob du iemer man gelobest neben im das. 75. si sach in enneben ir rîten Wigal. 1913. Karl 85. b.
c. mit accus. her sazte si inebin in Roth. 1328. daʒ iʒ mit zuchten muge gesizin ineben dich das. 2223. der nebin dih an dem crûce stuont glaube 1844. si reit neben in Iw. 221. derzuct im neben sich sîn bein Parz. 64,6. sô gieng man nebent sich în myst. 1,301,21.