Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
elysius
elysius (he-, elis-) , -a, -um . ( ’Ηλύσιος ) script. : (H)ae-: l. 51. 52. 62 . les-: l. 48. 55 . -se(us): l. 51 . 1 adi.: a caelestis — himmlisch : Thietm. chron. 6 prol. p. 272 a Christo salvi sint omnes atque locandi sedibus Elisiis. b paradisiacus — paradiesisch : Milo carm. 3,4,1,133 captus dulcedine pomi ... Elisiis fugiens ... ab oris ... flevit Adam . c amoenus, gratus — gefällig, angenehm : Carm. Cent. 102,16 elisios norunt bene qui (magistri) percurrere campos. d per confusionem: α solaris — zur Sonne gehörig, Sonnen- : Ekkeh. IV. bened. I 31,45 is (gloss.: census), pater, Helisios (…