Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
eines adv.
adv., mhd. eines; as. ênes, mnd. eines, e(i)ns, mnl. eens; afries. en(e)s, enis, ense; ae. ǽnes. — Graff I, 312.
ein-: -es Gl 4,205,36 (sem. Trev., 11./12. Jh.). I 36,19. O 3,12,1; -is Pw 61,12. Ni 560,26. Ns 602,7.
Verschrieben: eiris S 365,1,1 (Merseb.), vgl. Krogmann, Beitr. 59, 112 Anm. 1. 1) multiplikativ: ein einziges Mal, einmal: eines gehieder monogamus Gl 4,205,36. eines suuor ih in minemu heileghin semel iuravi in sancto meo [= Ps. 88,36 f.] I 36,19. einis sprac got semel locutus est deus Pw 61,12. 2) identifizierend: eines gân: auf ein und dasselbe, auf eins hinauslaufen: an iro (dero sagun) gat tir einis zechedenne . homo ambulat . alde homo ambulans est nihil enim differt dicere . vel hominem ambulare . vel hominem ambulantem esse Ni 560,26. nehein reht unera . missecherist tu den uzlaz . nehein unera reht . taz cat al einis hoc iterum universalis abdicativa erit . et verum erit Ns 602,7. []3) temporal: einst, einstmals, einmal: einis sazun idisi, sazun hera duoder S 365,1,1. bigan druhtin eines redinon gisuaso mit then theganon O 3,12,1.