Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
eihhîn adj.
eihhîn adj. , mhd. eichîn, nhd. eichen; mnd. ê i ken, mnl. eikijn; afries. etzen; ae. ǽcen. — Graff I, 128. eich-in: Grdf. Gl 2,374,9. 3,98,1 ( SH A, 5 Hss. ). 196,55 ( SH B ). 4,71,29 ( Sal. a 1, 3 Hss. ). 5,34,57 ( SH A ); nom. sg. m. - ] er 3,254,49 ( SH a 2, 2 Hss., 1 Hs. -n s ). 307,7 ( SH d ). 343,4 ( SH g, 3 Hss. ). 4,146,6 ( Sal. c ); - ] e 3,322,56 ( SH e ); dat. sg. m. n. - ] emo 2,654,14; acc. pl. - ] a 550,70; aich-: Grdf. 4,71,31 ( Sal. a 1 ); eichen: Grdf. 3,98,4 ( SH A ). 388,55 ( Jd ). 4,71,30 ( Sal. a 1 ); eihinen: dat. pl. 2,639,22. — echin: Grdf. Gl 4,71,30 ( Sal. a 1, Adm. …