Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ebboum st. m.
st. m., mhd. ebboum, eboum, zu den nhd. dial. Formen vgl. Marzell, Wb. 2,758.
ebbŏm: nom. sg. Gl 4,145,30 (Sal. c, 13. Jh.).
epoume: dat. sg. Gl 1,647,67 (M). — ebouma: acc. pl. Gl 2,474,41 (in Geheimschrift, in Steinm.s Anm. falsch aufgelöst); ebov: nom. sg. 3,272,67 (SH b).
hepoum: nom. sg. Gl 3,581,39 (clm 14 689, 11./12. Jh.). 1) Efeu, Hedera helix L., vgl. Marzell, Wb. 2,756 ff.: ebouma [sperne Camena leves] hederas [, cingere tempora quis solita es, Prud., H. a. cib. (III) 26] Gl 2,474,41. ebovm hedera 3,272,67 (2 Hss. eb(i)houuui). 581,39. 4,145,30. 2) Unklar ist: uonna indiscemo epoume [transtra tua fecerunt tibi] ex ebore Indico [Ez. 27,6] Gl 1,647,67 (4 Hss. eb(i)houuui, 1 Hs. helfantbein; die Deutung bei Marzell, Wb. 2,139, wonach eine volksetymolog. Umgestaltung eines lat. (h)ebenus ‘Ebenholzbaum’ vorläge, ist mir nicht wahrscheinlich).
Vgl. ebah, ebahhi, ebouuui.