Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ebah st. (n.?)
st. (n.?), zu den nhd. dial. Formen vgl. Marzell, Wb. 2,760; vgl. ae. ífig, ífegn n. — Graff I,91.
ebah: nom. sg. Gl 3,299,36 (SH d). 316,53 (SH e); acc. sg. S 385,8; ebach: nom. sg. Gl 3,492,25; eboch: dass. 1,677,25. 3,235,7 (SH a 2); ebehes: gen. sg. 604,15; ebech: nom. sg. 103,35 (SH A). 519,56. — euoh: nom. sg. Gl 2,699,12 (Paris 9344, Echternach 11. Jh.; lat. gen.); euech: dass. 3,97,33 (SH A, Wien 2400, 12. Jh.).
abech: nom. sg. Gl 3,103,34 (SH A, 2 Hss., 12. 13. Jh.). 198,32 (SH B, 12. Jh.); abich: dass. 5,35,55 (SH A, 13. Jh.).
hebah: acc. sg. Gl 1,676,1 (Sg 299, 9./10. Jh., Carlsr. Aug. CXXXV, 10. Jh.; vgl. Garke S. 54).
Wohl verschrieben: ebechech: nom. sg. Gl 3,103,38 (SH A). 1) Efeu, Hedera helix L., vgl. Marzell, Wb. 2,756 ff.: hebah [praeparavit dominus deus] hederam [Jon. 4,6] Gl 1,676,1 (1 Hs. eb(i)houuui, 2 Hss. ae. ífig). hedera eboch est herba quae arboribus reptando adhaeret [zu ebda.] 677,25. euech hedera 3,97,33. 103,34 (6 Hss. eb(i)houuui, 1 Hs. ebouuui). 198,32. 235,7 (3 Hss. eb(i)houuui, 1 Hs. ebouuui). 492,25. 519,56. 604,15. 5,35,55. ebah ł ebeheue hedera 3,299,36. 316,53. ebechech hedera nigra 103,38 (7 Hss. eb(i)houuui, 1 Hs. ephwi). dare nach neme man haberen gedrosgenan ... unde ebah S 385,8. 2) Zwergholunder, Sambucus ebulus L., vgl. Fischer, Pfl. S. 282 f.: euoh adochez [Pan ..., quem vidimus ipsi sanguineis] ebuli [bacis ... rubentem, Verg., E. X, 27] Gl 2,699,12 (vgl. Steinm. z. St. u. Bruch, Gloss. Ept. S. 43).
Komp. erdebah.
Vgl. ebboum, ebouuui.