Hauptquelle · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
durre adj.
dürre , durre adj. dürre, trocken. in dem winder wirt durre daʒ gras tod. gehüg. 230. daʒ dürre holz Parz. 172,19. ir vreude vant den dürren zwîc, als noch diu turteltûbe tuot das. 57,10; vgl. turteltûbe. der ander (boum) fûl und dürre gar MS. 2,248. a. sô ist lîhte alleʒ dürre daʒ nu grüene lît das. 1,151. a. daʒ turre trockene brôt Genes. fundgr. 56,8. daʒ antlütze dürre unde vlach Iw. 26. ein dürreʒ herze Walth. 6,29. dem durreme herzen geben dînen geistlîchen regen litan. 165. vgl. Gfr. l. 2,62 ( lobges. 8,6 ).