Eintrag · Mhd. Wb. (Benecke/Müller/Zarncke)
dœne swv.
1. ohne accus. droschel, lerch unt diu zîse dœnent hügelîcher wîse mit der vrîen nahtegal MS. 1,191. b. in den ouwen dœnent nahtegal MS. 1, 203. a. losâ, wie diu vogel aber dœnen! MS. 2,74. b. Orfeus zunge, diu alle dœne kunde, diu dônte ûʒ ir munde Trist. 4789. do begunde er suoʒe dœnen (singen) unt herpfen sô ze prîse Trist. 358.
2. mit accus. ûf dem rîse dœnent wol ze prîse vogellîn ir schal MS. 1,199. b. mînen kumber ich ir dœne MS. 1,46. a. dâ iegelich engel lop ze lobe dœnet MS. 1,169. b. 3. der Wîser der Dœnel, die dœnent ûf ein hœnel daʒ der herre wirt betœrt Helbl. 2,1404.