disputatorius

disputatorius, -a, -um. 1 ad disputationem pertinens, dialecticus — erörternd, dialektisch: MLWConc. Karol. A 44^D p. 534,26 in rationibus -isdisputatoriis ... exercitati episcopi. MLWIoh. Scot. praedest. 1,46 ne ... defensores veritatis inermes cum assertoribus falsitatis confligere videamur, ... regulis -aedisputatoriae artis utemur.subst. fem. i. q. ars disputandi, dialectica — Disputierkunst, Dialektik (t. t. log.): MLWTract. de divis. phil. p. 43,40 logica rationalis trifario modo subdividitur in tres, in dyalecticam, que est -adisputatoria, in apodicticam, MLWi. demonstrativam, in sophisticam, MLWi. fraudulentam et fictam. 2 disputatione consistens, verbis gestus — mit Worten ausgetragen: MLWAlbert. M. cael. hier. 9,1 p. 139,87 erat contradictio et pugna -adisputatoria inter eos (principes). Pörnbacher