discors

discors, -rdis.MLWscript. -rx: MLWl. 68. 1 spectat ad rixam: a dissociatus, dissidens, non concors, inimicus — zerstritten, entzweit, uneinig, verfeindet: MLWDhuoda lib. man. epigr. 70 licet sit -sdiscors regnum et patria, tu (sc. Deus) tamen manes ... immutabilis. MLWBerth. (?) annal. MLWa. 1077 p. 289,4 Theutonum gentes omnino inter se scismate non modico -es. MLWRyccard. chron. MLWa. 1202 p. 23,25 -rx a comite Gualterio recessit Dyopuldus. MLWAnnal. Plac. MLWa. 1254 p. 507,21 cognito a Saracenis, quod ipse (Manfredus) erat -sdiscors a domno papa, receperunt ipsum. MLWal. v. et p. 709, 3. 731, 43.usu MLWsubst.: MLWHincm. divort. 11 p. 175,16 quomodo indulgentiam accipere poterit -sdiscors, antequam caritatis glutino uniatur? MLWOtloh. prov. D 71 -es revoca, fautor merentibus insta. MLWChart. Tirol. 1019 (epist. papae) nisi prius -es in pacis federa reformentur. MLWal. b discordiosus, rixosus — streitsüchtig, Zwietracht säend: MLWMilo carm. 3,4,1,825 proles avaritia haec multa ex genetrice creatur: ..., commenta, dolus, fallacia -sdiscors. MLWWilletr. Sus. 342 ne male seduci valeant aut denique vinci demone -i, quis continentia cordi. MLWal. c pugnax — unnachgiebig, hartnäckig: MLWColumb. epist. 7 p. 181,10 -sdiscors in necessariis, aequalis in veris, severus in suavibus, dulcis in amaritudinibus (sc. esto). 2 spectat ad discrepantiam i. q. contrarius, incongruens, oppositus — (sich) widersprechend, widersprüchlich, gegensätzlich: MLWFlor. Lugd. carm. 9,12 te (sc. Deum) ... -es ... aurae concordi voce resultent. MLWDipl. Otton. III. 278 p. 702,44 interrogaverunt iudices eos (testes) singillatim et inventi sunt -es. MLWRahew. flosc. 4,21 querunt philosophi ..., quo constet -sdiscors orbis compago rotundi. MLWUrso element. 3 p. 57,22sq. unde (sc. ex lucta elementorum) nascitur ipsorum concors concordia, -sdiscors discordia, concors discordia et -sdiscors concordia. MLWibid. MLWal.