discoloratus

discoloratus, -a, -um. 1 proprie: a tinctus, fuscus — verfärbt, dunkel: MLWLand. Mediol. hist. 3,21 p. 89,14 palatini canes ... de-isdescoloratis dentibus. MLWChron. Reinh. MLWa. 1191 p. 548,29 cum ... egrotans femina sitibundis faucibus refrigerium quereret, oblata est totalis illa liquoris reposicio (i. aqua in sanguinem Christi conversa) et dis-adiscolorata. b colore carens, pallidus — farblos, blaß: MLWDyasc. p. 74^b tertia ... species (sc. chalcanthi), que dicitur epton, in Hyspania fit inbecillum et de-umdescoloratum. MLWMaurus urin. I p. 7,40 in viris debent apparere urinae coloratiores et tenues, in mulieribus dis-ioresdiscoloratiores et spissiores. II p. 43,3 si precedente urina de-issimadescoloratissima et tenuissima sine arenulis ... sequatur urina dis-adiscolorata et spissa cum arenulis. MLWal.per MLWcompar.: MLWWolbero cant. 3 p. 1129^B peritus cantor carmini dissono et quasi dis-odiscolorato reddit proprium, perpurum et integrum colorem. c versicolor — farbig, bunt: MLWBenven. Graff. ocul. B 3 p. 11,24 est alia tunica (sc. oculi), quam nos vocamus dis-eratamdiscolorateram ..., alia nullum colorem habebat. 2 translate i. q. in falsum auctus — aufgebauscht: Chronogr. Corb. p. 80,8 nacta ... quantulacumque de-adescolorata occasione, quia nec vera nec idonea, ... Theodericus eminari abbatissam verbis precepit.