Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
discipulus
discipulus -i m. ‚Schüler‘ (Bezeichnung für die plagalen Kirchentonarten) — ‘disciple’, (term that designates the plagal modes) [opp. magister] [s.IX-XII] LmL Gloss. Boeth. mus. 1, 10, 153: Etenim sunt quattuor toni, qui geminati ex se VIII reddunt, quos quidam latas, quidam autem discipulos nuncupant. Quod, ut evidentius appareat, si volueris segregare a magistro discipulum et coniungere cum alio tono, non valebis ( sim. LmL Aurelian. 2, 17-18). [s.IX] LmL Ton. Mett. p. 62-63: Sequitur plaga proti, quod Grece dicitur, sed Latine lateralis primi subaudis toni. Est enim hic discipulus primi son…