Hauptquelle · Mhd. Handwörterbuch (Lexer)
Aggregat · alle Wörterbücher
dêf
mhd. bis Dial. · 3 Wörterbücher mit Anchor-Eintrag
Alle 3 Wörterbücher ▾- Anchors
- 9 in 3 Wb.
- Sprachstufen
- 3 von 16
- Verweise rein
- 0
- Verweise raus
- 1
Lautwandel-Kette
Von der indoeuropäischen Wurzel bis zur Mundart
Pro Sprachstufe der prominenteste Beleg. Klick auf eine Form öffnet das Wörterbuch.
- 1050–1350
-
1200–1600
Mittelniederdeutschdêfm.
Mittelniederdeutsches Wb. · +6 Parallelbelege
dêf , m. , Dieb. — Als Schelte auch abgeschwächt : ên vortwîvelt d. ein jämmerlicher Narr. —
-
modern
DialektDē¹fm.
Westfälisches Wb.
Dē¹f m. [allg.] Dieb. — Ra.: De lacht wie ’n Doeif in’n Peastalle er lacht versteckt ( Hfd Go || mehrf.). — Sprichw.: Be…
Verweisungsnetz
20 Knoten, 11 Kanten
Tap auf Knoten öffnet Detail · Drag zum Umpositionieren · Scroll zum Zoomen
Wortbildung
Komposita & Ableitungen mit def
608 Bildungen · 591 Erstglied · 17 Zweitglied · 0 Ableitungen
def‑ als Erstglied (30 von 591)
defabricor
MLW
* defabricor , -are defabricari . destruere, delere — zerstören : Mirac. Bert. 10 p. 515,20 inreverens ... coepit curialis quisquam eam (cru…
De facto
Meyers
De facto (lat.), der Tat nach, faktisch, abgesehen davon, ob etwas auch rechtlich begründet ( de jure ) ist oder geschieht; daher de facto e…
defactoabgrenzung
DWB2
de-facto-abgrenzung f. : 1930 Fleissig Planeuropa 102.
defactoabwertung
DWB2
de-facto-abwertung f. : 1966 welt 127,9.
defactoanerkennung
DWB2
de-facto-anerkennung f. : 1961 spiegel 47,76.
defactoautonomie
DWB2
de-facto-autonomie f. : 1962 europa-arch. 17, 1,154 C.
defactoberechtigung
DWB2
de-facto-berechtigung f. : 1965 spiegel 30,18.
defactokrieg
DWB2
de-facto-krieg m. : 1965 zeit 49,13.
defactoregierung
DWB2
de-facto-regierung f. : 1966 zeit 12,8.
defactorevision
DWB2
de-facto-revision f. : 1965 zeit 47,2.
defactoumwandlung
DWB2
de-facto-umwandlung f. : 1968 n. zürcher ztg. 88,5.
De facto-Untertanen
Meyers
De facto-Untertanen , Staatsfremde, denen der Staat auf Grund eines auf ihre Person lautenden Schutzbriefes (s. d.) seinen Schutz in seinen …
defactoverlust
DWB2
de-facto-verlust m. : 1961 spiegel 7,29.
defactowaffenstillstand
DWB2
de-facto-waffenstillstand m. : 1965 welt 228,5.
defactozentralismus
DWB2
de-facto-zentralismus m. : 1961 spiegel 44,64. B. Garbe
defactus
MLW
defactus v. deficio . Weber
defaecate
MLW
adv. * defaecate . diligenter — sorgfältig : Nicol. I. epist. 33 p. 303,22 cetera ... Arsenio ... -issime defaecatissime prosequenda non ind…
defaecatio
MLW
defaecatio (-fec-) , -onis f. purgatio — Reinigung : Ps. Galen. anat. 3 p. 172 D creavit Deus ... fel ... et posuit ipsum annexum hepati adi…
defaecatus
MLW
adi. defaecatus , -a, -um . 1 mundus — lauter : Vitae patr. Iur. 34 ut solent capti mente ... per Christi famulos expulsione daemonum purior…
defaeco
MLW
defaeco (-fec-) , -avi, -atum , -are defaecare . script. -fet-: l. 38 . (a faece) purgare, deliquare — (vom Bodensatz) reinigen, läutern : 1…
Defäkation
Meyers
Defäkation (lat., von faeces , Kot), Läuterung, Reinigung, Kotentleerung.
Defäkationskalk
Meyers
Defäkationskalk , soviel wie Gaskalk, der Kalk, mit dem Leuchtgas gereinigt worden ist.
defaetigatus
MLW
defaetigatus v. defatigo . Weber
Defätismus
Pfeifer_etym
Defätismus m. ‘Überzeugung, militärisch geschlagen zu werden, Mutlosigkeit, Schwarzseherei’. Das im ersten Weltkrieg aufkommende frz. défait…
Defätist
Pfeifer_etym
Defätismus m. ‘Überzeugung, militärisch geschlagen zu werden, Mutlosigkeit, Schwarzseherei’. Das im ersten Weltkrieg aufkommende frz. défait…
defätistisch
Pfeifer_etym
Defätismus m. ‘Überzeugung, militärisch geschlagen zu werden, Mutlosigkeit, Schwarzseherei’. Das im ersten Weltkrieg aufkommende frz. défait…
DEFAITISMUS
DWB2
DEFAITISMUS m. s. defätismus. B. Garbe
DEFAITIST
DWB2
DEFAITIST m. s. defätist. B. Garbe
defakto
Idiotikon
defakto Band 12, Spalte 600 defakto 12,600
defalcata
MLW
subst. defalcata , -orum n. territoria concessa — abgetretene Ländereien : Chart. Stir. II 161 p. 242,1 (dipl. Frid. II.) quas (cathedrales)…
‑def als Zweitglied (17 von 17)
dachdêf
MNWB
dachdêf , m. , Tagedieb, Faulenzer.
êrendêf
MNWB
* êrendêf , m. , Ehrabschneider, Ehrendieb.
gö̑sedêf
MNWB
* gö̑sedêf , m. , Gänsedieb.
hergendêf
MNWB
* (hergendêf) , heren- , m. , schurkischer Dieb (Neoc. 2, 354).
immendêf
MNWB
immendêf (-deif) Bienendieb.
kelkdôk, kelkedêf
MNWB
kelkdôk, kelkedêf.
kelkedêf
MNWB
kelkedêf Kelchdieb, Kirchendieb (als Schimpfwort).
kôdêf
MNWB
kôdêf , kuͦ- , m. , Kuhdieb, Viehräuber.
lêᵉndêf
MNWB
° lê e ndêf (Bugenhagen-Bibel) = Luther: pfründendieb (Vorrede zur Apokalypse).
lünsdêf
MNWB
lünsdêf (?)
pāgendêf
MNWB
° pāgendêf , m. : Pferdedieb, (in der Fabel als Beschimpfung des Wolfes:) mî wêre lêf dat dû snö̂de p. mî tô strîde kōmen woldest (G. v. M. …
pērdedêf
MNWB
pērdedêf ( -deif ), m. : Pferdedieb, den 15 julii wort noch ê(i)n p. gehangen (J. Brandis 416).
rôkersdêf
MNWB
° rôkersdêf ( rochers- ), m. : Dieb der seinen Brotherrn bestiehlt (Strals. Verf. 33); — vgl. rö̂kerich 2.
schôdêf
MNWB
schôdêf , -diͤf , m. , Schuhdieb (SL).
schriftdêf
MNWB
° schriftdêf , m. , der die Schafe Christi stiehlt, nicht weidet (nach Joh. 10, 1 ff.), Ketzer (Dan. v. Soest 266 u. ö.).
strûkdêf
MNWB
strûkdêf , m. , Strauchdieb, Straßenräuber.
taschendêf
MNWB
° taschendêf , m. : Dieb einer Geldtasche, einer Börse (Münst. Täufer 2, 154; vgl. Kirchhoff Täufer 216).