Eintrag · Mittellateinisches Wb.
decalvatio f.
decalvatio, -onis f. 1 proprie: a sensu act. i. q. rasura crinium capitis — das Kahlscheren (de re v. MLWHinschius, Kirchenrecht. IV. 1888. p. 804): MLWLeg. Wisig. 3,3,8 si ... servi talia perpetraverint, ... comprehensi hac -isdecalvationis feditate multati ... verberentur (6,5,12). MLWal. MLWIulian. Tolet. Wamb. 27 p. 522, 17 -isdecalvationis ... sustinuere (sc. insidiatores principis) vindictam. MLWDipl. Frid. I. 130 p. 219,45 ceteri ... -edecalvatione crinium et dura verberatione ... coherceantur. MLWIoh. Wirz. descr. 942 a quorum (damnatorum) -edecalvatione, crinibus eorum abrasis, ... idem locus Calvariae dicebatur, vel ideo, quod in eo rei decalvabantur, id est damnari solebant (cf. Hier. in Matth. 27,33 Calvariae id est decollatorum). b sensu pass. i. q. calvities — Kahlheit: MLWRadbert. psalm. 1,418 core calvus in nostra lingua vel -odecalvatio interpretatur. MLWHerm. Iud. conv. 6 p. 89,17 cenobitarum ... cernens ... ignominiosam, ut ego sensi, rasure vel tonsure -emdecalvationem. 2 translate i. q. obtrectatio, humiliatio — Erniedrigung, Demütigung: MLWRup. Tuit. off. 2,25 MLWl. 1091 in rasura capitum -emdecalvationem eius (Domini) per compassionem lugemus. MLWl. 1093 Domini -odecalvatio, cuius haec rasura signum est. Weber