Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
congruo
congruo , -ui , -ere congruere . I de anim. (fere de hominibus eorumque vita, animo, congregatione de Christo: l. 59, de angelo: l. 61): A conformem esse — angepaßt sein, passen (zu) : 1 in univ.: Aldh. virg. I 46 gloriosas illustrium puellarum personas Teclae et Eulaliae ad formam virginalis materiae -entes congruentes . c. notione participandi: Mirac. Annon. 2,3 (Siegburg. Stud. III. 1966; a. 1183/87) quis dubitet eum ad supernarum virtutum sortem -ere congruere ? 2 (as)similari — (sich an)gleichen : Godesc. Saxo theol. 22 p. 306,25 ut ... anatropice se formatum videns figurae suae (sc. Dei)…