Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
confirmator m.
confirmator , -oris m. 1 qui roborat, firmat, confortat — einer der festigt, stärkt : a in univ.: α de Deo: Liber hist. Franc. 12 p. 258,6 confiteri spiritum sanctum, -em confirmatorem et inluminatorem omnium iustorum. Ord. coron. imp. 4 A , 2 Deus ..., gubernator imperii, -r confirmator regni. Const. I 97 a ut ... Iesus Christus ... sit inter ... regnum et sacerdotium conservator et -r confirmator verae concordiae. Gerhoh. tract. p. 9,8 in sui -is confirmatoris dilectione tremunt potestates. al. β de Petro apostolo: Albert. M. miss. 3,8,3 p. 113 a ,22 Petri ..., qui -r confirmator fuit alioru…