Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
confertus
1. confertus , -a, -um . form. -fers(us) confers(us) : Hraban. epist. 15,12 p. 415,14. v. et p. 1303,11sqq. (loci spectant ad Itala Luc. 6,38, cf. ThLL. IV. p. 172,23). 1 stipatus, compressus — zusammengepreßt (usu absol.) : a de acie, militibus i. q. constipatus, densus — dicht(gedrängt, -geschart), (fest) geschlossen ( cf. Gloss. II 548,75 St.-S. -os confertos huffoten): Regino chron. a. 860 p. 79,6 Brittones ... -am confertam (consertam A2.B ) Francorum aciem impetunt (a. 876 p. 112,18 -issimae confertissimae acies. al. ). Carm. de bello Saxon. 3,146 agmina . Lamb. Hersf. annal. a. 1057 p. …