Eintrag · Lex. musicum Latinum
concorditer adv.
concorditer 1. wohlklingend, konsonant 2. ? mehrstimmig (im Parallelorganum) — 1. harmoniously, concordantly 2. ? polyphonically (in parallel organum) 1 wohlklingend, konsonant — harmoniously, concordantly [s.IX] LmLMus. ench. 13, 9: diaphonia, quod non uniformi canore constet, sed concentu concorditer dissono. LmLHucbald. 4: in consonantia duae voces simul a se omnino distantes simul concorditer sonant. [s.X] LmLInch. Uchub. 272: concorditer quintae voces sibi mutuo respondeant. LmLPs.-Odo dial. p. 255a: []Sed primae partis voces ad voces secundae partis quasi viriles cum puerilibus vocibus concorditer cantant (inde LmLAmerus 15, 3). [s.XI] LmLAdalb. 1 B, 8. LmLAdalb. 1 B, 23. LmLGuido micr. 18, 3: Diaphonia vocum disiunctio sonat, quam nos organum vocamus, cum disiunctae ab invicem voces et concorditer dissonant et dissonanter concordant (inde LmLLib. spec. 77 p. 55. LmLOrg. Mediol. pros. 8. LmLOrg. Berol. 6. LmLTrad. Guid. 9. LmLAnon. Pannain p. 116. LmLIac. Leod. spec. 6, 113, 26. LmLIac. Leod. spec. 7, 4, 1-4. LmLTrad. Holl. VI 6, 20). LmLLect. Guid. p. 44: Dissimiles autem voces in unum concorditer rediguntur aut per tonum aut per semitonium aut ditonum aut semiditonum aut diatessaron aut diapente aut diapason; praeter has simphonia nulla reperitur. LmLComm. Guid. 97 p. 155. LmLAnon. Prag. 179: videbis concorditer organalem cum principali (sc. voce) procedere. LmLVers. Ars humanas p. 111a. [s.XIV] LmLIac. Leod. spec. 2, 4, 10: Consonantia ... dicitur de distinctis sonis concorditer et conformiter auditui se facientibus (sim. LmLIac. Leod. spec. 2, 4, 9. LmLIac. Leod. spec. 2, 4, 14. LmLIac. Leod. spec. 2, 6, 10. LmLIac. Leod. spec. 2, 6, 16. LmLIac. Leod. spec. 2, 38, 16). LmLIac. Leod. spec. 2, 19, 1-2 (sim. LmLIac. Leod. spec. 2, 27, 1. LmLIac. Leod. spec. 2, 32, 1). LmLIac. Leod. spec. 7, 4, 4. [s.XV] LmLUgol. Urb. 1, 26, 7. LmLUgol. Urb. 2, 15, 8. LmLTrad. Holl. III 5 p. 35. LmLIoh. Legr. rit. 2, 3, 12, 25: voces vocibus tam pulchriter quam et concorditer opponere. LmLPaul. Paulir. 7, 2, 1 p. 61: <B>alida est cantus mensuralis, in quo discantus habet tres partes et una pars habet suum clausorium ab aliis distinctum, quibus tenor quarta parte obvians concorditer omnibus dissonat et dissonanter omnes concordant melodia suavissima (cf. LmL col. 623, 3-6). LmLBart. Ram. 1, 1, 1 p. 4. LmLAnon. Tegerns. II 126. LmLFr. Gafur. theor. 1, 8. LmLFr. Gafur. pract. 3, 2-3. LmLFr. Gafur. pract. 3, 5-6. LmLFr. Gafur. pract. 3, 11-12. LmLFr. Gafur. pract. 3, 15. LmLSzydlov. 7 p. 30. 2 ? mehrstimmig (im Parallelorganum) — ? polyphonically (in parallel organum) [s.XIII] LmLElias Sal. 17 p. 35b: responsoriorum, officiorum, alleluia, offerendarum et communionum, et totus cantus, qui concorditer cantatur. (?) LmLElias Sal. 19 p. 40a: Regula: nullus cantus concorditer cantatus potest esse irregularis, esto quod tantum ascenderet, quod quasi in maiori sui parte transcenderet palmam et naturam ascensionis et solitum cursum tonorum in palma ... Si hoc esset, uterque cantus, qui transcenderet solitum cursum tonorum in palma, esset irregularis et numquam cantaretur in quatuor voces (cf. Elias Sal. 30 p. 57b) in maiori parte eius; quod cantatur in quatuor voces, cursum etiam totius palmae transcenderet. LmLElias Sal. 22 p. 47b: exempla omnium cantuum, qui concorditer per quemcumque cantari possunt. (?)