Hauptquelle · Lex. musicum Latinum
concorditer adv.
concorditer 1. wohlklingend, konsonant 2. ? mehrstimmig (im Parallelorganum) — 1. harmoniously, concordantly 2. ? polyphonically (in parallel organum) 1 wohlklingend, konsonant — harmoniously, concordantly [s.IX] LmL Mus. ench. 13, 9: diaphonia, quod non uniformi canore constet, sed concentu concorditer dissono. LmL Hucbald. 4: in consonantia duae voces simul a se omnino distantes simul concorditer sonant. [s.X] LmL Inch. Uchub. 272: concorditer quintae voces sibi mutuo respondeant. LmL Ps. - Odo dial. p. 255a: Sed primae partis voces ad voces secundae partis quasi viriles cum puerilibus vocib…