collum

collum -i n. 1. Krone bzw. Teil (Mittelbogen) der Krone (einer Glocke) 2. Hals (eines Saiteninstruments) — 1. cannons or part (central arch) of the cannons (of a bell) 2. neck (of a string instrument) 1 Krone bzw. Teil (Mittelbogen) der Krone (einer Glocke) — cannons or part (central arch) of the cannons (of a bell) [s.XI?] LmLTheophil. 3, 85 p. 151: quatuorque foramina triangula iuxta collum, ut melius tinniat, formabis. LmLTheophil. 3, 85 p. 152: Post haec forma collum atque aures. LmLTheophil. 3, 85 p. 157: infusorium ex utraque parte limatum diligenter frangatur, et circa collum duo ligna coniungantur, inferius per medium minus et superius in circuitu maius. cf. LmLTheobald, Kunsthandwerk p. 429 2 Hals (eines Saiteninstruments) — neck (of a string instrument) [s.XV] LmLArn. Zwoll. p. 32: Item collum debet habere longitudinem linee IK usque ad stephanum superiorem. LmLArn. Zwoll. p. 33: centrum fenestre stabit in medio inter stephanum et caput tocius corporis, secluso collo. LmLPaul. Paulir. 7, 3, 1 p. 16: <C>ithara est instrumentum musicum ... habens quinque choros cordarum semper duplatas et novem ligaturas in collo, facientes sonorum varietates digitorum tamen registracione ... Collum vero habet similitudinem canne pulmonis, super quod digiti perambulantes habent officium epigloti. LmLPaul. Paulir. 7, 3, 1 p. 17: <S>istrum smiczecz est instrumentum cithare per omnia similem ... que tractione crinium de caudis equorum et registracione digittorum in collo, uti in cythara, fabricat voces simphoniales dulcissime melodie. LmLIoh. Tinct. inv. p. 40: collum oblongum, super quod chorde ab infima parte eius iuxta orificium emergentes usque ad summam equaliter tenduntur. LmLIoh. Tinct. inv. p. 42: cetula plana existens quasdam elevationes ligneas, quas populariter tastas appellant, in collo proportionaliter habet ordinatas. []