Eintrag · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
burgil
11. Jh. an:
‚Bürge, fideiussor‘(andere Hss. ha-
ben burgo). – Mhd. bürgel, nhd. mdartl.
(österr.) bürgel, burgel (Kranzmayer, Wb. d.
bair. Mdaa. in Österr. III, 1439; Unger-Khull,
Steir. Wortschatz 130). Das Wort ist ein No-
men agentis auf germ. *-ila- zur Wz. *Bur-/
*Bor- in ahd. borgên; zur Bildung vgl. Kluge,
Nom. Stammbildung3 § 18 und → -il. S. bor-
gên, burgo. – Ahd. Wb. I, 1532; Splett, Ahd.
Wb. I, 86; Starck-Wells 86; Lexer I, 395 f.