Hauptquelle · Westfälisches Wb.
bukken II sw. V.
bukken II sw. V. ⟨ bucken ⟩ 1. a) (refl.) sich bücken ( Lin Mr , Bbr Bb We , Stf Ar Ha Ka Re, Tek Me , Ahs Ab Le , Kos Ge Hw , Mün Mü , Hal Bh Lo , Bek Al Vh , Rek Do , Dor Schleef, KkWb, WoeN, Bri Ah ), neigen ( Bch Ld ), beugen, niederbeugen ( Osn Klön, Pad Hunold ). „ Buck di es un neäm dat op! “ ( Dor Schleef ). — Sprichww. u. Raa.: „ Well sick in Huse nich bucken magg, mott annerwiägen krupen läern “ ( Bek Al ). „ Verächtlich is, de sick vor jeder buckt, verdächtig, de jeder de Hände druckt “ ( Lin Mr ). „ Dat Arbeiten is vüör de Dummen un dat Bucken vüör de Krummen “ ( Stf Re). — Abzählr…