Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
brastôn sw. v.
brastôn sw. v. , mhd. nhd. brasten; an. brasta. — Graff III, 274. prast-: 3. pl. conj. -on Gl 1,79,26 ( R ); inf. -un 2,436,39; part. prs. nom. sg. m. -untar 444,41; dat. pl. -antan 413,11; 3. sg. prt. -ata 1,322,20; 3. pl. prt. -oton 2,733,61. ein lautes, durchdringendes Geräusch von sich geben; gebraucht a) vom pfeifenden Geräusch niedersausender Ruten bei der Züchtigung: prastantan [ aetas prima ] crepantibus [ flevit sub ferulis, Prud., Praef. 7 ] Gl 2,413,11 ( Parallelhs. brestan). vrina (= irhîna ? ) geislun uuispilun pesamono prastun doz [ inde catenarum tractus, hinc lorea ] flagra str…