Hauptquelle · Mecklenburgisches Wb.
Böhnken n.
Wossidia Böhnken n. Pöstchen, Sinekure, kleine Nebeneinnahme der Beamten: un ick so mennigen Schapskopp un Pankrottsbroder up eens to Böhnkens ... kamen sehg Bri. 2, 28; 5, 51; verkürzt zu Böhn f.: du hest œwer en Böhn Wi; seem. auch mit ndl. Dim.-Endung -tje: Böhntje Ro; nach Nd. Jb. 5, 116 zu lat. bonus. Davon verschieden Bähnken, Bähntje (Sp. 584).