Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bluotagôn sw. v.
sw. v.; afries. blodga; ae. blód(e)gian; an. blóðga. — Graff III, 253.
pluot-eg-ota: 3. sg. prt. Nb 108,20 [119,7];
bluot-: dass. 97,28 [108,10].
pluot-ig-: inf. -on Gl 1,581,58 (12. Jh.); plut-: dass. -in ebda. (M, 2 Hss., 12./13. Jh.).
Verschrieben ist pluagont: 3. pl. Gl 2,311,27 (Rb; vgl. Steinm. Anm. 9).
blutig machen (schlagen), mit Blut beflecken, besudeln: pluotigon [de ... servo pessimo latus] sanguinare [Eccli. 42,5] Gl 1,581,58. pluatagont [(divitiae) spinae sunt: ... cum usque ad peccatum pertrahunt, quasi inflicto vulnere] cruentant [Greg., Hom. i, 15 p. 1488] 2,311,27. noh taz pluot . taz fone fientlichen uuundon chame . daz nebluotegota dia erda neque fusus cruor acerbis odiis . tinxerat horrida arva Nb 97,28 [108,10]. Nero ... ter ... sih ... pluotegota grimmelicho . mit sinero muoter . ferhpluote ferus maduit matris effuso cruore 108,20 [119,7].