Hauptquelle · Etymologisches Wb. des Ahd. (EWA)
bliuwil
bliuwâtaAWB f. n-St., nur dat. sg. -tun Wess. Glauben I: ‚das Schlagen, Prügeln‘ (mhd. bliu- wât st. f.). Zur Bildung vgl. Kluge, Nom. Stammbildung3 § 123 Anm. 2; Wilmanns, Dt. Gr. II § 262 Anm. 3. S. bliuwan, -âta. – bliuwilAWB m. a-St., nur in Gl.: ‚Stampfer, pilum, persti- cus, matellus‘ (mhd. bliuwel, nhd. Bleuel; mndd. blǖwel; vgl. mndl. blouwele). S. -il. – Ahd. Wb. I, 1221 f.; Splett, Ahd. Wb. I, 81; Starck-Wells 67.