Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bîtât st. f.
st. f. — Graff V, 333.
pitat-: dat. sg. -i Gl 1,425,38 (Rb); acc. sg. -] 698,23 (M, 4 Hss., 10.—11. Jh.). 1) ein verschließbarer Raum; es kann sein ein Schlafgemach: in pitati edo in pislozzani [cum ... ingressi fuissent domum, ille dormiebat super lectum suum] in conclavi [, et percutientes interfecerunt eum, 2. Reg. 4,7] Gl 1,425,38. 2) etw., was einen Raum abschließt, umgrenzt; es kann sein der Umgang des Tempelbezirks: pitat [cum ... ipse cum paucis ingressus esset intra] ambitum [fani, clauserunt templum ... percusserunt ducem, et eos qui cum eo erant, 2. Macc. 1,15] Gl 1,698,23 (1 Hs. bîtunga, 1 Hs. gîtungi), vgl. Weizsäcker: ‘Bezirk’.