Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
bîtât st. f.
bîtât st. f. — Graff V, 333. pitat-: dat. sg. -i Gl 1,425,38 ( Rb ); acc. sg. - ] 698,23 ( M, 4 Hss., 10.—11. Jh. ). 1) ein verschließbarer Raum; es kann sein ein Schlafgemach: in pitati edo in pislozzani [ cum ... ingressi fuissent domum, ille dormiebat super lectum suum ] in conclavi [, et percutientes interfecerunt eum, 2. Reg. 4,7 ] Gl 1,425,38. 2) etw., was einen Raum abschließt, umgrenzt; es kann sein der Umgang des Tempelbezirks: pitat [ cum ... ipse cum paucis ingressus esset intra ] ambitum [ fani, clauserunt templum ... percusserunt ducem, et eos qui cum eo erant, 2. Macc. 1,15 ] Gl …