Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
binikar st. n.
binikar st. n. , mhd. bin(e)kar, schweiz. binker(t) Schweiz. Id. 4, 968 f. — Graff IV, 463 s. v. bîakar. pini-char: acc. sg. Gl 2,25,24; -car: nom. sg. 4,241,10. — bini-char: nom. sg. Gl 4,129,65 ( Sal. c ); -kar: dass. 3,158,65 ( SH A ). 215,48 ( SH B ). — pine- char: nom. sg. Gl 4,32,12 ( Sal. a 1 ). 241,3. — bine- kar: nom. sg. Gl 3,158,66 ( SH A, 2 Hss. ). 406,50 ( Hd. ); -gar: dass. 5,38,16 ( 13. Jh. ). — pin-char: nom. sg. Gl 3,323,32 ( SH f, 14. Jh. ). 4,32,12 ( Sal. a 1 ). — bin-kar: nom. sg. Gl 3,158,66 ( SH A, 13. Jh. ). 4,32,13 ( Sal. a 1 ). Bienenkorb: a) im eigentl. Sinn: alveare …