Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
bgraft st. f.
st. f., mhd. bígraft. — Graff IV, 309.
pi-craft (Jb), -crapht (Rd): acc. sg. Gl 1,291,29; bi-graft: dass. Gl 4,292,59 = Wa 52,38 (Ess. Ev., 9. Jh.).
pi-creftim: dat. pl. Gl 1,621,13 (Rb); -grefti: dat. sg. 2,311,48 (ebda.). 1) aus Holz geschnittenes oder in weichen Ton oder Metall eingegrabenes Bildnis, Abbild, Skulptur: picrapht [non facies tibi] sculptile [, neque omnem similitudinem quae est in caelo ..., et quae in terra, Ex. 20,4] Gl 1,291,29. picreftim [ego dominus ...: non dabo ... laudem meam] sculptilibus [Is. 42,8] 621,13. 2) Grab, Begräbnisstätte: dera pigrefti [monachus ... attestari solet, quia quousque corpus eius] sepulturae [traderetur, ... odoris illius fragrantia non recessit, Greg., Hom. i, 15 p. 1491] Gl 2,311,48. bigraft [emerunt ex illis (den 30 Silberlingen des Judaslohnes) agrum figuli, in] sepulturam [persgrinorum, Matth. 27,7] 4,292,59 = Wa 52,38.