Hauptquelle · Althochdeutsches Wörterbuch
beiskar adj.
beiskar adj. , an. beiskr. — Graff III, 232. peisc-: nom. sg. m. -erer Gl 1,725,14 ( Carlsr. Aug. clxxviii, 11.Jh. ); gen. sg. m. -res 2,332,30 (-k-; lat. nom., clm 14747, 10. Jh. ). — beiskerer: nom. sg. m. 4,211,23 ( sem. Trev., 11./12. Jh. ). 1) eigentlich: beißend, scharf, kräftig: peiskres [ sed illa ( sinapis ) cum creverit, nihil ] mordax [, nihil vividum, nihil vitale demonstrat, sed totum flaccidum marcidumque et mollitum ebullit in olera, et in herbas, quae cito arescunt et corruunt, Hier. in Matth. 13,32 ] Gl 2,332,30. 2) übertr.: eifernd: peiscerer [( Jesus ) elegit duodecim ex ips…