Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
barbaricus
barbaricus , -a, -um . ( βαρβαρικός) I adi.: barbarus — barbarisch, Barbaren- : A spectat ad originem, habitum, mores: 1 gener.: a de hominibus i. q. allophylus, extraneus — fremd(stämmig), auswärts wohnend : Anast. Bibl. epist. 15 p. 437,19 non indigenae, sed ex diversis -is barbaricis gentibus advenae ( Froum. carm. 20,30 -as barbaricas gentes tibi subditus haud timet ullus. Carm. Cantabr. 9,3 a ,3). Notker. Balb. gest. 2,12 p. 74,22 ad -as barbaricas illas nationes ... exire. Carm. libr. II 20,9 -i barbarici populi. Gesta Bereng. 3,159 Berengarius patitur repedare volentes -os barbaricos pr…