Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
ballestar st. n.
st. n.; aus lat. ballistarium (Georges, Handwb.8 1,782 s. v. ballistarius, Thes. ii, 1702), vgl. auch Franz S. 19. — Graff III, 102 f. s. v. balastar.
pallastar: acc. pl. Gl 1,689,1 (Carlsr., Aug. cxxxv, 10. Jh.). — bal-: nom. sg. -lastar Gl 2,11,3 (lat. abl., Würzb. Mp. th. f. 21, 9. Jh.); -astar ebda. (Wolf., Helmst. 365, 10. Jh.); -ster 3,160,44 (SH A, 5 Hss., 2 balsts). 215,34 (SH B); acc. pl. -lestar 1,696,8 (Würzb., Mp. th. f. 3, 8. Jh.). 1) Wurf-, Schleudermaschine, Balliste: pallastar [fecerunt] ballistas [, et machinas, 1. Macc. 6,20] Gl 1,689,1. 696,8; im bildhaften Vergleich: ballastar [(gegen den Ansturm der Laster:) lacertosis viribus dimicandum est et quasi adversus ferocissimas barbarorum legiones, quae manipulatim tironum Christi testudinem strofosae fraudis] ballista [quatere non cessant, Aldh., De virgin. 240,5] 2,11,3. 2) von der Balliste abgeschleudertes Geschoß, Brandpfeil: ger ł balster falarica Gl 3,160,44 (im Abschn. De hastis). 215,34 (im Abschn. De armis).