Eintrag · Althochdeutsches Wörterbuch
antfang st. m.
st. m., mhd. antvanc; mnd. antfanc; vgl. nhd. empfang. — Graff III, 412.
ant-fanc: nom. sg. S 293,8 (alem. Ps.). Npw 107,9; acc. sg. 21,1; -fang: nom. sg. O 1,12,29. Np 107,9; dat. sg. -]e Gl 1,787,14/15 (10. Jh.). S 146,15 (WB). Npw 103,3; acc. sg. -] Np 21,1; -phange: dat. sg. S 146,17 (BB); an-: dass. Np 103,3.
Aufnahme, Übernahme, Empfang: a) eigentl: du daz uuolchan sezzest dir ze stegun . unde ze anphange. Also iz chit . Et nvbes svscepit evm ab ocvlis eorvm NpNpw 103,3; b) übertr. im geistlichen Sinn: antfanc des houbites Ephraim susceptio capitis mei [Ps. 107,9] S 293,8, vgl. dazu: susceptio autem ad utrumque referri potest, sive cum suscipimus Christum, sive cum ipse nos suscipit, qui est caput ecclesiae, Aug., En. z. St., ebenso antfang mines houbetes . daz chit resurrectio Christi . ist min fructificatio NpNpw 107,9 (Luther: die Macht meines Hauptes, Menge: meines Hauptes Schutzwehr). hier singet der propheta passionem domini . umbe den antfang dero uohtun . daz chit umbe dia resurrectionem ... an dero er anderest unsera naturam infieng pro susceptione matutina psalmus David 21,1; c) prägn.: die Aufnahme, der Empfang eines Gastes, der Willkomm, die Begrüßung: ich bin sculdig ... in sarpfim antphange, in ungastlichi ... S 146,17 (BB, = 15 WB); wir sculun uaben thaz sang, theist sconi gotes antfang O 1,12,29; d) mit wertendem Nebensinn: Anerkennung, Würdigung: hertuomo antfange [nolite in] personarum acceptione [habere fidem domini nostri, Jac. 2,1] Gl 1,787,14/15.
Abl. ant-fangi st. n.; -fanglîh; -fengi adj., -fengîg; -fangnissa; -fengida.