Hauptquelle · Mittellateinisches Wb.
ancora f.
1. ancora (anch-, anck-) , -ae f. ( ἀγκυρα) 1 instrumentum nauticum ad naves figendas usurpatum — Anker ( cf. P. Heinsius, Das Schiff der hansischen Frühzeit. 1956. p. 145sqq.; v. et MLW Gloss. III 164,61 St.-S. anchora [anckora B ] âncher. IV 181,8 anchora MLW i. senchel): a proprie: MLW Annal. regni Franc. MLW a. 792 pons ... factus est anchoris et funibus. MLW Thietm. chron. 3,22 anchoram ponentes. 4,25 p. 160,27 anchorae levantur. MLW Mirac. Bernw. 9 argenteam anchoram ... obtulerunt MLW s. Bernwar do mercatores. MLW Heinr. Lett. chron. 19,5 p. 129,13 si cymbas intraveritis ... et anchoras…